Kulağı iyi olan bir öğrenci, nota okumadan da uzun süre ilerleyebilir. Duyduğunu çalgıda bulur, parçaları ezberler, hızla dağar biriktirir. Bu yolun bir sınırı vardır ve genellikle beklenmedik bir anda gelir.
Birinci sınır karmaşıklıktır. Çok sesli ya da uzun bir eserde her sesi kulakla çözmek pratik değildir; nota, bu bilgiyi doğrudan verir.
İkinci sınır hızdır. Yeni bir parçayı kulaktan çıkarmak saatler alırken, notadan okumak dakikalarla ölçülür.
Üçüncü sınır topluluktur. Birlikte çalışan bir grupta ortak bir metin olmadan prova yürümez.
Solfej ise notayı sese bağlar. Bir metni sesle okuyabilen öğrenci, çalgıya gitmeden önce parçanın nasıl duyulacağını bilir; bu, öğrenme süresini belirgin biçimde kısaltır.
Nota okuma, kulaktan çalmanın yerine geçmez. İkisi birlikte yürüdüğünde öğrenci hem duyduğunu bulabilir hem gördüğünü çalabilir.
Okuma, günde birkaç dakikalık deşifre çalışmasıyla gelişir; uzun ve seyrek çalışmalar bu beceride işe yaramaz.
Derslerimizde nota ve solfej, çalgı dersinin içinde kısa bölümler hâlinde düzenlenir.